March 30, 2014

ഇങ്ങനെയും ചില ജീവിതങ്ങൾ..

ഇന്നലെ സന്ധ്യക്കൊന്ന് കറങ്ങാൻ പോയി, ഒരു കൂട്ടുകാരനൊപ്പം.. വിനീതിന്റെ പുതിയ തിര കാണാമെന്ന് പ്ലാനോടെയാണ്‌ പോയത്‌. പക്ഷെ എന്തൊ ടിക്കറ്റ്‌ കിട്ടീല്ല..
അങ്ങനെ സങ്കടപെട്ട്‌, തിരിച്ച്‌ വരാൻ നിന്നപ്പോഴാണേൽ, വിശപ്പ്‌, വിശപ്പെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഭയങ്കര വിശപ്പ്‌..
പിന്നെ അവിടൊരു (ഈസ്റ്റ്‌ ഫോർട്ട്‌, തിരുവനന്തപുരം) കെ.എഫ്‌.സിയിൽ കയറി. ഓർഡർ ചെയ്തിരിന്നപ്പോൾ ഫേസ്‌ ബുക്കിൽ സ്റ്റാറ്റസ്‌ ഇടാൻ അവൻ മറന്നില്ല.. എന്തായാലും ഇവിടം വരെ വന്നതല്ലേ, ആ ചില്ല് കൊണ്ട്‌ തീർത്ത വിസ്മയത്തിന്‌ മുന്നിൽ നിന്നൊരു ഫോട്ടം പിടിക്കാം, ഞാനും മനസിലോർത്തു..
അപ്പോഴേക്കും ഓർഡർ ചെയ്യ്ത ഐറ്റംസ്‌ വന്നു.. കൊക്കകോള അവസാന വായ കുടിച്ച്‌ തീറ്റയവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ മനസിലോർത്തത്‌, കേരളത്തിലെ ജലം മൊത്തം ഊറ്റി കുടിക്കുന്ന അമേരിക്കാൻ കമ്പനിക്ക്‌ എതിരെ ഫേസ്‌ ബുക്കിൽ ഊറ്റം കൊള്ളാനുള്ളൊരു സ്റ്റാറ്റസായിരുന്നു..
അത്‌ കിട്ടാത്ത സങ്കടം ഇന്നലെയെടുത്ത ചിത്രങ്ങളിലെന്റെ മുഖത്ത്‌ പ്രകടമാണെന്ന് സുഹൃത്താണ്‌ കണ്ടെത്തിയത്‌.. അവിടെന്ന് ഇറങ്ങി വണ്ടിയെടുക്കാൻ പാർക്കിങ്ങിലേയ്ക്ക്‌ നടക്കവെ വഴിയരികിൽ 2 കാലിനും സ്വാധീനമില്ലാത്തൊരു സ്ത്രീ മുട്ടിലിഴഞ്ഞ്‌ വരുന്നു, ഒക്കത്ത്‌ ഒരു കുഞ്ഞും!!!!
അറിയാതെ കണ്ണ്‌ നിറഞ്ഞു.. കൈ പോക്കറ്റിലേയ്ക്ക്‌ നീണ്ടു.. ഇല്ല, ചില്ലറയായൊന്നും.. ഞാനെന്റെ ചങ്ങാതിയെ നോക്കി, അവൻ പേഴ്സിൽ പരതിയെങ്കിലും ഒന്നും കിട്ടിയില്ല "മച്ചാ, എന്റെ കൈയിൽ ചില്ലറയൊന്നുമില്ല."
പിന്നെ ഞാനൊരു പത്ത്‌ രൂപാ നോട്ട്‌ ആ അമ്മയ്ക്ക്‌ കൊടുത്ത്‌ മുന്നോട്ട്‌ നടന്നു...
വണ്ടിയെടുത്ത്‌ തിരികെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്‌..
ആദ്യ ചുവപ്പ്‌ സിഗ്നലിൽ, പച്ചയ്ക്കായി കാത്തു നിന്നപ്പോൾ അവനൊരു ചോദ്യം, "മച്ചാനെ, ആ കിഴവിക്ക്‌ 10 കൊടുത്തത്‌ ഇത്തിരി കൂടി പോയില്ലേ?"

കെ.എഫ്‌.സിയിൽ വൈറ്റർക്ക്‌ ബാക്കി വന്ന 50 രൂപയോളം ടിപ്‌ കൊടുത്ത്‌, പാർക്കിങ്ങിൽ മൂന്ന് രൂപ പോയിട്ട്‌ ഏഴ്‌ രൂപ വാങ്ങാതെ, ഞങ്ങളുണ്ടാക്കിയ പത്ത്‌ രൂപ പോയ നഷ്ടബോധത്തിൽ, പച്ച കണ്ട്‌ മുന്നോട്ട്‌ എടുത്ത്‌ കുറച്ച്‌ പോയതും വണ്ടി റിസർവ്വായി. അഞ്ച്‌ ലിറ്റർ പെട്രോളടിച്ച്‌, ബാക്കി വന്ന പത്തിരുപത്‌ രൂപ വാങ്ങാതെ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തപ്പോഴും മനസ്സിൽ ആ പത്ത്‌ രൂപ നഷ്ടപെട്ട വേദനയായിരുന്നു..

No comments:

Post a Comment